Yaşadığımız toplumun temel manevî dinamiğini oluşturan değerlerden uzak bir eğitim sisteminde, fertlerin Allah korkusundan yoksun canî ruhlu çocuklar yetiştiriliyor. Çocuklara Allah, Peygamber ve din duygusunun, sevgisini aşılamıyor. Kaldı ki bunların temelinde din duygusu yatıyor- değerler üzerinden doğru bir din algısı verilseydi, maneviyat yoksunu bir toplumla karşı karşıya kalmazdık.
İnsanların mutlak eğiticisi, terbiye edip yetiştiricisi Allah’tır. O’nu, temel almayan eğitim, eğitim değil, öğütüm olur. Pansuman tedaviler yerine; köklü değişim ve çözümler olmadan eğitimden hayır beklemek, okyanusu yürüyerek geçmeyi düşünmek demektir. Cahilî eğitim kurumlarında bilginin temel kaynağı olarak vahiy kabul edilmeyip sadece akıl ve duyu organları kabul edilir. Laik devlet yönetime, laik eğitim de bilime Allah’ı karıştırmaz. Oralara başka ilâhlar(!) yön verir. Hâlbuki Kur’ân’a göre yönetmek ve eğitmek, sadece Allah’a ve izin verdiklerine aittir. Bunların ilkelerini tespit, yalnız O’nun hakkıdır. Vahyi, eğitime müdahale ettirmemek, hem eski Arap cahiliyesinde, hem de günümüzdeki şirke dayalı düzenlerin güdümündeki modern cahiliyede ortak şirk kaynağıdır. Dünyanın oluşumu ve insanın ortaya çıkışı gibi konularda ortaya atılan teorilerden tutun, hiçbir konu Allah’a dayandırılmaz.
Eğitim, aynı zamanda besmelesizdir. “Bismillâh” deyip başlamak bile yasaktır derse “selamun aleyküm”le sınıfa girmek gibi. Başörtüsü yasağı da gayet doğaldır bu zihniyette. Kur’ân’ın ilkelerine hiç yer vermeyen, O’nun emir ve yasaklarını, hükümlerini bilimsel bulmayan anlayışta neyi eleştirecek, nasıl düzelteceksiniz. Dini sadece kültürden ibaret gören bir eğitim anlayışı mevcut.
Şu cahiliye ortamında alternatif eğitim modelleri üretmeli, Anne ve babaların çocukları üzerindeki tasarruflarını arttırmalarını, sistemin tüm baskı ve zorlamalarına rağmen alternatif eğitim müesseseleriyle İslami bir nesil yetiştirilmesi gerekli. Bu durumu somutlaştırırken evlerimizi okula dönüştürebilmeliyiz. Çünkü inançların, değerlerin, geleneklerin ve iyi alışkanlıkların ailede kazanıldığını ve şahsiyet eğitiminin evde verildiğini bilmemiz gerekmektedir.
Evlerde, müfredatı önceden tespit edilmiş, planlı, programlı dersler yapılabilir, kitap okuma saatleri düzenlenebilir. Bu derslerde, çocukların yaş ve seviyelerine göre, öncelikle inanç ve ahlâk eğitimleri, ruhî/psikolojik eğitimleri, zihni eğitimleri, beden ve sağlık eğitimleri, insan ilişkileri verilebilir. Hiç değilse, bu konularda ehil ve güvenilir kişilerin eserleri takip edilebilir. Çocuğa fazla bilgi yüklemekten çok, onu kişilikli bir Müslüman olarak yetiştirip sevgiye dayalı eğitmek daha önemlidir.
“Ben bir muallim olarak gönderildim.” diyen Peygamberimiz (s.a.v), bu eğitim anlayışı doğrultusunda vahşî, cahil, kibirli bir toplumu eğitmiş ve medenileştirmiştir. Nasıl o günkü toplum, İslam ile medenileşmişse, bugünün -modern zamanların- zalim, vahşî, cahil toplulukları da yine, ancak İslâm ile terbiye edilerek medenileşecektir. Bugün insanlığın içine düştüğü bunalımdan, krizden kurtuluşunun tek çaresi İslam´dır. Müslüman eğitimcilere düşen ise, bu eğitim anlayış ve yaklaşımları, çağın yorumundan geçirip onlara yeniden canlılık kazandırmaktır.
Bu ayki konumuz eğitimle alakalı olup eleştirel bir bakış açısıyla bakmak istedik. Bu eleştiriye sanırım Müslümanların ihtiyacıda olsa gerek.Dergimizde bu ay birbirinden deyerli hocalarımızın makalelerini bulacaksınız.Porf.Dr. “Mustafa Aydın, Bir türlü eğitemediğimiz eğitim. Başarısızlığımızın bazı sebepleri.” Zehra Ç Türkmen, “Altarnatif eğitim ve düşündürdükleri”. Rıdvan Kaya, “ Müslüman şahsiyetin inşası”. Porf. Dr. Mefail Hızlı, “ Osmanlı eğitim- öğretim sisteminin yüz akı sıbyan mektepleri”. Yusuf Yavuz yılmaz, “ İlim ve terbiye arasında öğretmen”. Konularını engüze bir şekilde işlediler.
Gelecek sayıda buluşmak temenlisiyle. Selam ve dua ile.
